Adolf Chybiński

Adolf Eustachy Chybiński był polskim muzykologiem, historykiem muzyki i etnomuzykologiem. Urodził się 29 kwietnia 1880 roku w Krakowie, gdzie uczył się w gimnazjum i studiował germanistykę, filologię klasyczną oraz prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pobierał tam także prywatne lekcje gry na fortepianie i teorii muzyki. Doktorat uzyskał w Monachium w 1908 roku, a habilitację na Uniwersytecie Lwowskim w 1912 roku. Kierował tam Zakładem Muzykologii, a po wojnie objął Katedrę Muzykologii Uniwersytetu Poznańskiego. W 1948 roku przez krótki czas był dyrektorem Opery Poznańskiej.

W pracy naukowej zajmował się historią polskiej muzyki renesansowej i barokowej oraz etnografią muzyczną. Badał między innymi twórczość Mikołaja Gomółki, Jana z Lublina i Jacka Różyckiego, a także polski folklor muzyczny, szczególnie muzykę góralską. Inicjował kopiowanie dawnych rękopisów muzycznych i przygotował 22 zeszyty cyklu „Wydawnictwa Dawnej Muzyki Polskiej”. Ogłosił ponad 600 publikacji, redagował „Kwartalnik Muzyczny” i „Polski Rocznik Muzykologiczny”. Otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Poznańskiego. Zmarł 31 października 1952 roku w Poznaniu.

Na podstawie artykułu „Adolf Chybiński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.