Anna Branicka

Anna z Branickich Lubomirska herbu Gryf, znana jako Anna Branicka, urodziła się w 1562 roku w Krakowie. Była córką Grzegorza Branickiego i Katarzyny z Kotwiczów z Gawłowa. W 1581 roku poślubiła Sebastiana Lubomirskiego. W 1585 roku posiadała starostwo dobczyckie. Z małżeństwa przyszło na świat ośmioro dzieci, w tym Stanisław, późniejszy wojewoda krakowski, oraz Joachim, starosta dobczycki. Część córek zawarła małżeństwa z przedstawicielami rodzin Ostrogskich, Oleśnickich, Zebrzydowskich i Koniecpolskich, a Anna wstąpiła do klasztoru benedyktynek w Staniątkach.

Po śmierci męża mieszkała w Dobczycach i Wiśniczu, zajmując się wychowaniem dzieci oraz działalnością dobroczynną. W latach 1623-1634, przeznaczając 65 tysięcy złotych, ufundowała klasztor dominikanek na Gródku w Krakowie wraz z kościołem pod wezwaniem Matki Boskiej Śnieżnej. Wspierała także finansowo dominikanów w Bochni i karmelitów bosych w Wiśniczu. Zmarła 9 stycznia 1639 roku w Wiśniczu. Pochowano ją obok męża w rodzinnej kaplicy grobowej w kościele dominikanów w Krakowie, której była współfundatorką.

Na podstawie artykułu „Anna Branicka” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.