Antoni Hendel

Antoni Hendel był oficerem wojska polskiego, który dosłużył się stopnia majora. Urodził się w Krakowie, a zmarł 20 października 1839 roku w Luboli. Był synem Piotra i Barbary z Bukowskich. Służbę rozpoczął 14 kwietnia 1807 roku jako szwoleżer 5. kompanii, następnie został wachmistrzem, a w 1811 roku podporucznikiem. Służył w 7. Pułku Szwoleżerów-Lansjerów i brał udział w kampaniach w latach 1808-1814. W 1815 roku przeniesiono go na reformę.

Podczas powstania listopadowego służył w stopniu kapitana jako adiutant sztabu korpusu jazdy. 21 marca 1831 roku awansował na majora i został adiutantem polowym generała Umińskiego. Otrzymał Krzyż Kawalerski Legii Honorowej oraz Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari. Był dziedzicem Tarchalina i Luboli. Z małżeństwa z Barbarą z Rydzyńskich herbu Wierzbna miał córki Hortensję i Olimpię oraz dwóch synów, którzy zmarli w dzieciństwie. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Brodni.

Na podstawie artykułu „Antoni Hendel” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.