Daniel Naborowski

Daniel Naborowski, herbu Nabram, urodził się w 1573 roku w Krakowie jako syn aptekarza. Kształcił się w Wittenberdze, Bazylei, Orleanie, Strasburgu i Padwie. W Bazylei ukończył studia medyczne, a w Orleanie i Strasburgu studiował prawo. W Padwie pobierał prywatne nauki mechaniki u Galileusza. W czasie studiów w Strasburgu uczył języków obcych Janusza Radziwiłła, a w 1602 roku został jego sekretarzem. Towarzyszył mu w misjach dyplomatycznych i pełnił tę funkcję do śmierci księcia w 1620 roku. Był kalwinem. W 1633 roku został marszałkiem Krzysztofa Radziwiłła, a w 1637 roku sędzią grodzkim w Wilnie. Zmarł w tym mieście w 1640 roku.

Naborowski pisał po polsku i po łacinie, a także tłumaczył utwory innych poetów. W jego poezji pojawiały się motywy przemijania i marności świata oraz pochwała rozsądku i statecznego życia. Do jego znanych wierszy należą „Krótkość żywota”, „Marność” i „Na oczy królewny angielskiej”. Przełożył między innymi „Triumf miłości” Petrarki i „Triumf wiary” du Bartasa. W Bazylei ogłosił łacińskie rozprawy „De temperamentis” i „De venenis”.

Na podstawie artykułu „Daniel Naborowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.