Emil Franciszek Mecnarowski

Emil Franciszek Mecnarowski (10 maja 1879 - 21 lipca 1968) był prawnikiem i generałem brygady Wojska Polskiego. Urodził się w Krakowie w rodzinie inżyniera kolejowego Aleksandra i Józefy z Węgierkiewiczów. W 1898 roku ukończył gimnazjum w rodzinnym mieście, a pięć lat później studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Podczas studiów działał w Związku Strzeleckim. W latach 1914-1917 służył w 1 pułku ułanów Legionów Polskich, a następnie pracował w sądownictwie Legionów i Tymczasowej Rady Stanu oraz w Polskiej Organizacji Wojskowej.

W listopadzie 1918 roku kierował rozbrajaniem Niemców w Sosnowcu i został komendantem miasta. Od 1919 roku służył w sądownictwie Wojska Polskiego, pełniąc następnie funkcje w Ministerstwie Spraw Wojskowych. W 1927 roku otrzymał stopień generała brygady, a w 1930 roku został prezydentem Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie. W 1938 roku przeszedł w stan spoczynku. Po wojnie mieszkał w Warszawie, utrzymywał się z korepetycji i zajmował amatorsko muzykologią. Zmarł w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim. Był odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski i Krzyżem Niepodległości.

Na podstawie artykułu „Emil Franciszek Mecnarowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.