Feliks Kopera

Feliks Kopera urodził się 12 maja 1871 roku w Krakowie, gdzie zmarł 27 marca 1952 roku. Studiował historię i filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie kontynuował naukę w Bazylei, Berlinie, Florencji i Petersburgu. W 1901 roku został wykładowcą na UJ, a w latach 1910-1950 był jego profesorem. Prowadził również zajęcia praktyczne w Muzeum Narodowym w Krakowie.

W latach 1901-1950, z przerwą w okresie II wojny światowej, kierował Muzeum Narodowym w Krakowie. Rozbudowywał jego zbiory, między innymi o kolekcję Emeryka Hutten-Czapskiego, sztukę japońską i obrazy Feliksa Jasieńskiego. W 1938 roku utworzył w Nowym Gmachu muzeum Galerię Sztuki Współczesnej im. Stanisława Wyspiańskiego. Podczas okupacji uczestniczył w ratowaniu zbiorów, nie ujawniając miejsca ukrycia obrazu „Hołd pruski”. Zajmował się historią sztuki, renesansem, rzemiosłem artystycznym, numizmatyką i dziejami Krakowa. Był także prezesem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. Otrzymał Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

Na podstawie artykułu „Feliks Kopera” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.