Jan Harasymowicz

Jan Harasymowicz (18 marca 1921 - 5 marca 2008) był polskim naukowcem, inżynierem i profesorem nauk technicznych, specjalizującym się w budowie i eksploatacji maszyn. Urodził się i zmarł w Krakowie. Studia rozpoczął w 1939 roku na Politechnice Lwowskiej, a ukończył je w 1946 roku na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. W latach 1954-1957 pracował na AGH jako asystent, później przeniósł się do Bydgoszczy. Był tam nauczycielem technikum i pracownikiem Zakładów Energetycznych. Działał w Stowarzyszeniu Inżynierów Mechaników Polskich, gdzie przewodniczył oddziałowi wojewódzkiemu, oraz organizował i prowadził zajęcia w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej.

Od 1954 roku pracował na Politechnice Krakowskiej. W 1962 uzyskał tam doktorat, w 1970 habilitację, a w 1990 tytuł profesora zwyczajnego nauk technicznych. Za opiekę nad więźniami obozu Stalag 369 w Kobierzynie został uhonorowany Legią Honorową; był też jednym z inicjatorów pomnika więźniów obozu. W 2007 roku Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy w Bydgoszczy nadał mu doktorat honoris causa. Był współautorem publikacji „Podstawy projektowania narzędzi skrawających wraz z zagadnieniami technologicznymi”; napisał również „Obróbkę gładkościową” i „Stalag 369”.

Na podstawie artykułu „Jan Harasymowicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.