Jan Pachoński
Historyk wojskowości
- Urodzony
- 8 marca 1907, Kraków
- Zmarł
- 13 sierpnia 1985, Kraków
- Zawód
- historyk wojskowości
Jan Pachoński, używający także nazwiska Lubicz-Pachoński, był polskim historykiem wojskowości XVIII i XIX wieku. Urodził się 8 marca 1907 roku w Krakowie i zmarł tam 13 sierpnia 1985 roku. Studiował historię na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie w 1931 roku uzyskał doktorat. Jego mistrzami byli Władysław Konopczyński i Marian Kukiel. Podczas okupacji uzyskał habilitację na tajnym Uniwersytecie Warszawskim.
W 1945 roku został docentem Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1962 roku wykładał w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Katowicach, a od 1968 roku pracował na Uniwersytecie Śląskim. Był profesorem nadzwyczajnym od 1964 roku, a zwyczajnym od 1973. Opublikował kilkaset prac dotyczących powstania kościuszkowskiego i okresu napoleońskiego. W latach 1968-1985 należał do komitetu redakcyjnego pisma „Studia i Materiały do Historii Wojskowości”. Napisał między innymi czterotomową monografię „Legiony Polskie 1794-1807. Prawda i legenda”, wydawaną w latach 1969-1979, oraz biografię generała Jana Henryka Dąbrowskiego. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Na podstawie artykułu „Jan Pachoński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.
