Jan Rostafiński

Jan Kazimierz Rostafiński (1882-1966) był polskim zootechnikiem i agronomem, specjalizującym się w anatomii, fizjologii i hodowli zwierząt. Urodził się w Krakowie, był synem botanika Józefa Rostafińskiego. Studiował rolnictwo i fizjologię zwierząt na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie w 1907 roku uzyskał doktorat, a następnie kształcił się i pracował w Akademii Rolniczej w Bonn-Poppelsdorf. Po I wojnie światowej został profesorem SGGW, kierował tam katedrą Hodowli Zwierząt i w roku akademickim 1922/23 pełnił funkcję dziekana Wydziału Rolnego. Wykładał również w Wilnie i uczestniczył w organizacji hodowli zwierząt w Polsce.

W czasie okupacji kierował warszawską Miejską Szkołą Ogrodniczo-Rolniczą. Aresztowany dwukrotnie, w 1944 roku został wywieziony do obozu Stutthof, skąd ewakuowano go w styczniu 1945 roku. W marcu odzyskał wolność w Pucku. Po wojnie wrócił do pracy w SGGW, a później pracował w Państwowym Wydawnictwie Rolniczym i Leśnym. Był encyklopedystą i autorem tomu o owcach, działał w organizacjach naukowych oraz uprawiał turystykę górską, taternictwo i narciarstwo. Zmarł w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Jan Rostafiński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.