Jan Topiński

Jan Topiński urodził się 13 grudnia 1907 roku w Krakowie. Na przełomie lat 20. i 30. studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim i działał w Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej. Pracował jako sędzia cywilista w krakowskim sądzie, a po uzyskaniu doktoratu został sędzią sądu apelacyjnego w Warszawie. W 1933 roku poślubił Zofię Bielicką. W 1937 roku małżonkowie przeprowadzili się do Warszawy. Topiński pracował tam jako prawnik w Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej, a podczas okupacji także w Biurze Informacji i Propagandy Armii Krajowej.

Wraz z żoną wyrabiał fałszywe dokumenty dla prześladowanych Żydów i pomagał ukrywać rodziny Hasklerów oraz Baumannów, a także Wiktora Jassema. Po wojnie pracował jako wiceprezes Centralnego Urzędu Planowania, a w latach 1949-1971 kierował Państwowym Arbitrażem Gospodarczym. Był autorem książek z zakresu prawa gospodarczego i cywilnego. W 2007 roku Jan i Zofia Topińscy zostali uhonorowani tytułem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Topiński zmarł 15 grudnia 1971 roku w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Na podstawie artykułu „Jan Topiński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.