Jerzy Hajdukiewicz

Jerzy Hajdukiewicz (1918-1989) był polskim chirurgiem, alpinistą, himalaistą i działaczem turystycznym. Od 1933 roku mieszkał w Zakopanem, gdzie uczył się w gimnazjum. Studia medyczne rozpoczął we Lwowie, a ukończył w Zurychu w latach 1940-1945, podczas internowania w Szwajcarii. Wspinał się w Tatrach od 1937 roku, a w Szwajcarii zdobył 17 czterotysięczników. Do 1980 roku wszedł na wszystkie czterotysięczne szczyty tego kraju.

Po powrocie do Polski pracował w szpitalach w Gdańsku i Krakowie, a następnie w zakopiańskich sanatoriach. Z Krakowem łączyła go także działalność w Klubie Wysokogórskim, którego krakowskiemu kołu prezesował w 1951 roku. Od 1950 roku działał w Tatrzańskim Ochotniczym Pogotowiu Ratunkowym, a później w GOPR, gdzie pełnił funkcje prezesa i lekarza naczelnego. Uczestniczył w akcjach ratowniczych oraz wyprawach w Alpy, Himalaje i Hindukusz. Wspomnienia z wypraw opisał w książkach, między innymi „Dhaulagiri zdobyty” i „Góry mojej młodości”. Był także autorem artykułów o wspinaczce i ratownictwie. Zmarł w Zakopanem i został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku.

Na podstawie artykułu „Jerzy Hajdukiewicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.