Jerzy Serczyk

Jerzy Włodzimierz Serczyk (1927-2006) był polskim historykiem, zajmującym się historią historiografii i historią nowożytną. Urodził się w Krakowie, gdzie spędził część dzieciństwa i uczęszczał do szkoły. W 1933 roku jego rodzina przeniosła się do Torunia. W czasie okupacji niemieckiej przebywał ponownie w Krakowie, uczył się na tajnych kompletach i pracował w Okręgowym Towarzystwie Rolniczym. W 1945 roku został skazany na trzy lata więzienia za udział w wydawaniu pism podziemnych Armii Krajowej, a w 1946 roku zwolniono go na mocy amnestii.

Po powrocie do Torunia rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika. Pracował w Bibliotece Głównej UMK, a w 1950 roku ukończył studia. Uzyskał stopnie doktora i doktora habilitowanego, a w 1996 roku tytuł profesora nauk humanistycznych. Na uczelni pełnił funkcję prodziekana i kierował zakładami związanymi z naukami historycznymi oraz bibliotekoznawstwem. Badał między innymi husytyzm, historiografię i dzieje Niemiec. Napisał prace naukowe, podręczniki i książki autobiograficzne, a w latach 1992-2005 publikował felietony w „Nowościach”. Zmarł w Toruniu i został pochowany na tamtejszym cmentarzu przy ul. Wybickiego.

Na podstawie artykułu „Jerzy Serczyk” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.