Juliusz Dąbrowski
Prawnik polski, instruktor harcerski
- Urodzony
- 12 października 1909, Kraków
- Zmarł
- 1940
Juliusz Dąbrowski urodził się 12 października 1909 roku w Krakowie. Był prawnikiem, instruktorem harcerskim i harcmistrzem. Syn warszawskiego adwokata Jana Dąbrowskiego, wstąpił do harcerstwa w wieku 12 lat. Od 1927 roku studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim, działał w Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej i należał do 40 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej. W 1931 roku otrzymał stopień harcmistrza. Był jednym z inicjatorów Koła Instruktorów im. Mieczysława Bema, prowadził obozy i kursy oraz zajmował się szkoleniem instruktorów.
W Głównej Kwaterze Harcerzy ZHP pełnił funkcję zastępcy kierownika Wydziału Drużyn. Publikował teksty o harcerstwie wśród młodzieży robotniczej, sprawach drużyn i zastępów, a także napisał podręczniki „Harce w zimie” oraz „Gry i zabawy w izbie harcerskiej”. W 1939 roku wszedł w skład Głównej Kwatery Szarych Szeregów i współtworzył Polską Ludową Akcję Niepodległościową. W styczniu 1940 roku, po aresztowaniu członków rodziny i działaczy PLAN, zgłosił się do gestapo, by ratować zakładników. Został rozstrzelany w Palmirach 2 kwietnia 1940 roku.
Na podstawie artykułu „Juliusz Dąbrowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.