Leon Halban

Leon Halban urodził się 23 września 1893 roku w Krakowie. Był polskim historykiem prawa, prawnikiem i wykładowcą akademickim. Ukończył Uniwersytet Lwowski w 1916 roku, a wcześniej studiował w Wiedniu. W 1926 roku habilitował się na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Od 1936 roku był tam profesorem nadzwyczajnym prawa kościelnego i kierował katedrą tej dyscypliny.

Podczas okupacji sowieckiej działał w konspiracji, a w czasie okupacji niemieckiej ukrywał się we lwowskim klasztorze i prowadził tajne nauczanie. W 1944 roku przeniósł się do Lublina. Od 1945 roku był profesorem Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, gdzie pełnił również funkcję dziekana wydziału prawa, a następnie pracował na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej. Zajmował się głównie historią prawa kościelnego. Napisał między innymi „Religię w Trzeciej Rzeszy” i „Mistyczne podstawy narodowego socjalizmu”. W 1950 roku był członkiem zarządu przymusowego organizacji „Caritas”. Zmarł 3 maja 1960 roku w Lublinie.

Na podstawie artykułu „Leon Halban” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.