Leon Płoszewski

Leon Płoszewski (1890-1970) był polskim historykiem literatury, edytorem i nauczycielem. Urodził się i zmarł w Krakowie. Studiował polonistykę i romanistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w roku akademickim 1913/1914 także na Sorbonie w Paryżu. Od 1915 pracował jako nauczyciel gimnazjalny, między innymi w Krakowie, Żywcu i Warszawie. W 1932 uzyskał na UJ stopień doktora filozofii za rozprawę o fragmentach dramatycznych Stanisława Wyspiańskiego.

Prowadził prace badawcze i edytorskie związane z twórczością Adama Mickiewicza i Wyspiańskiego. Współpracował przy kolejnych wydaniach dzieł Mickiewicza, a z zespołem opracował 14 tomów „Dzieł zebranych” Wyspiańskiego. Podczas wojny zaangażował się w tajne nauczanie. Po powstaniu warszawskim pracował w Tarnowie, a jesienią 1945 zamieszkał ponownie w Krakowie i kontynuował prace edytorskie. W latach 1956-1960 był pracownikiem naukowym Instytutu Badań Literackich PAN, a w 1957 otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego. W 1968 został członkiem honorowym Towarzystwa Literackiego im. Adama Mickiewicza.

Na podstawie artykułu „Leon Płoszewski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.