Ludwik Antoni Stankiewicz

Ludwik Antoni Stankiewicz urodził się 8 października 1908 roku w Krakowie, gdzie zdał maturę w V Państwowym Gimnazjum im. Jana Kochanowskiego. W 1926 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Służył w piechocie, a po kursie w Centralnej Szkole Czołgów i Samochodów objął służbę w jednostce broni pancernej. Ukończył Wyższą Szkołę Wojenną i uzyskał tytuł oficera dyplomowanego.

W czasie II wojny światowej pełnił funkcje operacyjne w 10 Brygadzie Kawalerii, a następnie w 1 Dywizji Pancernej. Brał udział w kampanii wrześniowej, walkach we Francji oraz działaniach dywizji na froncie zachodnim, m.in. w Normandii, Belgii, Holandii i Niemczech. Od lipca 1944 roku był szefem sztabu 1 Dywizji Pancernej, a po wojnie dowodził 10 pułkiem dragonów. W 1947 roku współtworzył publikację „1. Dywizja Pancerna w walce”.

Po demobilizacji w 1950 roku pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii i działał w środowisku kombatanckim. Zmarł 3 stycznia 1956 roku w Londynie. Był odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Na podstawie artykułu „Ludwik Antoni Stankiewicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.