Ludwik Gintel

Ludwik Gintel był polskim piłkarzem żydowskiego pochodzenia, działaczem piłkarskim i architektem. Urodził się 26 września 1899 roku w Krakowie. W młodości należał do Żydowskiego Klubu Sportowego Jutrzenka, a w latach 1916-1930 grał w Cracovii. Początkowo występował jako napastnik, później jako obrońca. W barwach krakowskiego klubu rozegrał 328 spotkań w pierwszym zespole. W 1928 roku zdobył tytuł króla strzelców polskiej ligi, strzelając 28 goli.

Gintel 12 razy wystąpił w reprezentacji Polski i uczestniczył w igrzyskach olimpijskich w Paryżu w 1924 roku. W maju 1922 roku strzelił pierwszego w historii reprezentacji gola samobójczego, podczas meczu z Węgrami rozegranego na stadionie Cracovii. Z zawodu był budowniczym-architektem. Projektował lub wznosił krakowskie kamienice, między innymi przy ulicach Sereno Fenna, Karmelickiej i Wrocławskiej. Po wybuchu wojny przedostał się za granicę, a w 1943 roku dotarł do Palestyny. Zmarł 11 lipca 1973 roku w Tel Awiwie-Jafie. Popełnił samobójstwo; został pochowany na cmentarzu w Holonie, niedaleko Tel Awiwu.

Na podstawie artykułu „Ludwik Gintel” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.