Ludwik Świder

Ludwik Jan Świder urodził się 2 sierpnia 1893 roku w Krakowie, w rodzinie Jana i Marii z Broszkiewiczów. Podczas I wojny światowej służył w armii austro-węgierskiej, a w 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, podczas której został ranny. Służył między innymi w 26. i 27. pułku piechoty, dowodził kompanią i batalionem, a następnie pełnił funkcje kwatermistrza pułku oraz komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień w Tarnopolu. W 1938 roku przeniesiono go w stan spoczynku.

Po wybuchu II wojny światowej został internowany w Rumunii, a od 1941 roku przebywał w niemieckich obozach jenieckich. Po wojnie pracował w ośrodku wywiadowczym podlegającym władzom RP na uchodźstwie. W 1951 roku został zatrzymany w Berlinie Zachodnim przez Rosjan i w następnym roku przekazany władzom Polski Ludowej. Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie skazał go na śmierć; wyrok wykonano 19 grudnia 1952 roku w warszawskim więzieniu przy ul. Rakowieckiej. W 2014 roku zidentyfikowano jego szczątki, a rok później pochowano go w Panteonie na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Na podstawie artykułu „Ludwik Świder” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.