Stefan Harassek

Stefan Harassek (29 września 1890 - 7 grudnia 1952) był polskim historykiem filozofii. Urodził się w Krakowie jako syn Henryka i Stefanii z Mydlarskich. W 1909 roku zdał maturę z odznaczeniem w krakowskim Gimnazjum św. Jacka, a w latach 1909-1914 studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim. Doktorat uzyskał w 1915 roku na podstawie pracy „Kant w Polsce przed 1830”. W 1925 roku habilitował się na Wydziale Filozoficznym UJ, a od 1926 roku prowadził tam wykłady z historii filozofii. W 1928 roku ożenił się z Zofią Ujwary.

W 1937 roku został współpracownikiem Komisji Historii Literatury PAU. Aresztowany 6 listopada 1939 roku w ramach akcji przeciwko profesorom uniwersyteckim, trafił do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen. Od listopada 1943 roku przebywał w Pilźnie i zaangażował się w tajne nauczanie. W Krakowie uczył propedeutyki filozofii, a w Pilźnie języka polskiego i polskiej historii. W latach 1945-1950 kierował Katedrą Filozofii II na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie i wykładał także na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Zajmował się dziejami filozofii XIX wieku, zwłaszcza filozofią polską. Wśród jego publikacji znalazły się „Kant w Polsce przed rokiem 1830” oraz „Idea pokoju w dziejach myśli ludzkiej”.

Na podstawie artykułu „Stefan Harassek” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.